ఒక అన్వేషకుని అంతరంగ ప్రయాణం

ఒక అన్వేషకుని అంతరంగ ప్రయాణం

చిన్నప్పటి నుంచే ఒక ప్రశ్న నన్ను ఎప్పుడూ వెంటాడుతూనే ఉంది—**"నిజంగా నాకు ఏమి కావాలి?" (**బహుశా చిన్నప్పటి నుంచి నేను వెతుకుతున్నది సంతోషం కాదు; నా అంతరంగంతో సామరస్యంగా జీవించే ప్రశాంతత)

ఎన్నో సంవత్సరాల పాటు నేను వెతికింది సంతోషమే అని అనుకునేవాడిని. కానీ ఆ సంతోషం ఎక్కడ ఉంది? డబ్బులోనా? పేరు-ప్రఖ్యాతుల్లోనా? మంచి వ్యక్తిగా గుర్తింపు పొందడంలోనా? ఆధ్యాత్మికతలోనా? వాదనల్లో గెలవడంలోనా? "నేనే సరైనవాడిని" అని నిరూపించుకోవడంలోనా? లేక జీవితంలో అందరినీ మించి నిలబడడంలోనా (పోటి తత్వం)? ఈ ప్రశ్నకు సమాధానం కోసం నా అన్వేషణ ఇంకా కొనసాగుతూనే ఉంది.

నా జీవితంలో ఒక విచిత్రమైన విషయం ఏమిటంటే, చాలా మంది తమ మనసులోని భారాలను నాతో పంచుకోవడానికి ఇష్టపడతారు. వారి బాధలు, కష్టాలు, నిరాశలు, అవసరాలు, అసంతృప్తులు, ఆందోళనలు, సందేహాలు—ఇవే ఎక్కువగా మా సంభాషణల్లో చోటు చేసుకుంటాయి. ఆనందమైన, ఉత్సాహభరితమైన సంభాషణలు చాలా అరుదుగా జరుగుతాయి. కొన్నిసార్లు ప్రేమకు, అనుబంధానికి మధ్య ఈ మనసులోని భారాలే వారధిగా మారిపోయాయని అనిపిస్తుంది.

వారి బాధలను విన్నప్పుడల్లా, ఆ భారాల నుంచి వారిని బయటకు తీసుకురావాలని ప్రయత్నించేవాడిని. వారికి తోడుగా నిలవాలని, ధైర్యం చెప్పాలని, నా అనుభవం ద్వారా నేర్చుకున్న పాఠాలను పంచాలని ఎప్పుడూ భావించేవాడిని. ఎందుకంటే నా జీవితంలో ఇలాంటి పరిస్థితులు ఎదురైనప్పుడు నాకు దారి చూపించిన వారు ఎవరూ లేరు. నేను అనుభవాల ద్వారా నేర్చుకున్నది ఇతరులకు ఉపయోగపడుతుందని నమ్మేవాడిని.

కానీ కాలక్రమేణా ఒక గొప్ప సత్యం నాకు అర్థమైంది. చాలా మందికి సలహాలు అవసరం ఉండవు. వారికి తమ బాధను ఎవరో ఒకరు శ్రద్ధగా వినడం, అర్థం చేసుకోవడం చాలు. చాలాసార్లు మనం ఇవ్వాలనుకునేది కాదు, వారికి నిజంగా కావలసింది వేరేదిగా ఉంటుంది.

ఈ విషయాన్ని గ్రహించిన తర్వాత, నేను కూడా నా జీవితంలో ఇదే పొరపాటు చేశానేమో అనిపించింది. పరమేశ్వరుడు నాకు ఎంతో ఇచ్చాడు—మంచి కుటుంబం, జీవితం, అనుభవాలు, అవకాశాలు. ఇవన్నీ ఆయన ప్రసాదమే. అయినప్పటికీ నా మనసులో ఎప్పుడూ ఏదో అసంపూర్ణత మిగిలిపోయేది. నాకు లభించిన వరాలను ఆస్వాదించడం కంటే, ఇంకా లేని వాటిపైనే నా దృష్టి ఎక్కువగా ఉండేది.

కొన్నిసార్లు ఈ సమాజాన్ని చూస్తే అభద్రతా భావం, అనవసరమైన శత్రుత్వం, ద్వేషం, అసంబద్ధమైన వాదనలు, తమది కాని విషయాలపై యాజమాన్య భావం, గుర్తింపు కోసం జరిగే పోటీ—ఇవన్నీ ఎక్కువగా కనిపిస్తాయి.

ఇవన్నీ చూస్తుంటే, "నేను నిజంగా ఈ వాతావరణానికి చెందినవాడినేనా?" అనే ప్రశ్న నా మనసులో కలుగుతుంది. నా ఆలోచనలు, నా విలువలు, నా జీవన దృక్పథం ఈ ప్రపంచంతో కొన్నిసార్లు సరిపోవడం లేదేమో అనిపిస్తుంది.

మనుషులు ఒకరినొకరు అర్థం చేసుకోవడం కంటే గెలవాలని; ప్రేమించడం కంటే ఆధిపత్యం చెలాయించాలని; సత్యాన్ని వెతకడం కంటే తమ అభిప్రాయమే నిజమని నిరూపించాలని ఎక్కువగా ప్రయత్నిస్తున్నట్లు అనిపిస్తుంది.

బహుశా సమస్య సమాజంలో మాత్రమే కాదు, నాలో కూడా కాదు. ప్రతి మనిషి తన జీవిత ప్రయాణంలో వేర్వేరు దశలో ఉంటాడు. అయినప్పటికీ, ఇలాంటి అనుభవాలు నన్ను ఒక ప్రశ్న అడిగేలా చేస్తాయి—**"నేను నిజంగా ఎక్కడికి చెందినవాడిని? నా జీవిత ఉద్దేశ్యం ఏమిటి?"**

బహుశా నేను వెతుకుతున్నది ఒక స్థలం కాదు; ఒక మనస్థితి. ద్వేషం, అహంకారం, పోటీకి అతీతంగా ప్రేమ, కరుణ, ప్రశాంతత, పరస్పర గౌరవం నిండిన జీవన విధానమే నేను వెతుకుతున్నది కావచ్చు.

ఇప్పుడు నాకు నెమ్మదిగా ఒక విషయం అర్థమవుతోంది. నిజమైన సంతోషం డబ్బులో, పేరులో, గుర్తింపులో లేదా ఇతరుల ప్రశంసల్లో ఉండకపోవచ్చు. అలాగే, ప్రతి వాదనలో గెలవడంలో లేదా ప్రతి ఒక్కరికి మనమే సరైందని నిరూపించడంలో కూడా ఉండకపోవచ్చు. అది మనకు ఇప్పటికే లభించిన జీవితాన్ని కృతజ్ఞతతో స్వీకరించడంలో, మన అసంపూర్ణతను అర్థం చేసుకోవడంలో, ప్రతి అనుభవాన్ని ఒక గురువుగా భావించడంలో ఉండవచ్చు.

ఈ ప్రయాణం ఇంకా ముగియలేదు. నేను అన్ని సమాధానాలు తెలుసుకున్న వ్యక్తిని కాదు. ఇంకా వెతుకుతున్న యాత్రికుడిని మాత్రమే. కానీ ఒక విషయం మాత్రం ఇప్పుడు గట్టిగా నమ్ముతున్నాను—మనం వెతుకుతున్న శాంతి బయట ఎక్కడో లేదు; అది మనలోనే ఉంది. దానిని గుర్తించడం, అంగీకరించడం, దానితో ఏకమై జీవించడం నేర్చుకోవడమే అసలు జీవన ప్రయాణం.

"బయట ప్రపంచాన్ని జయించడం గొప్ప విజయం కావచ్చు. కానీ తన మనసును అర్థం చేసుకొని, తనలోని ప్రశాంతతను కనుగొనడం జీవితం ఇచ్చే అత్యున్నత విజయం."

— సురేష్ కుమార్ కలిమహంతి